Polski strings

Nie pomyl tego padołu z jakimś szczytem. To tylko niższy szczebel poniżej Oka.

Oto i on, mój pogrążony w smutku swojak. Ciemność na twojej drodze prowadzi do Przeklętego Lasu. Niezbyt zachęcająca nazwa, nieprawdaż?

Mądry człek nogi by tam nie postawił, więc zapewne tam pójdziesz. Po drugiej jego stronie leży Świątynia Cienia. Zaznaczę ją dla ciebie, ale to żadna przysługa.

Wiedziałem, że to tupanie i metaliczne dźwięczenie to ty. Daleko zaszedłeś z buciorami w tym świecie.

Ten ogród jest zamknięty. Obawiam się, że wejście trzeba opłacić krwią w Sercu Lasu.

Ach, nowa twarz pełna nadziei. Zmierzasz do Świątyni Żelaza, aczkolwiek możesz o tym jeszcze nie wiedzieć.

Gotowe. Teraz nawet ty powinieneś ją odnaleźć. Postaraj się tam dotrzeć w jednym kawałku.

Ach, swojaku, widzę, że zatoczyłeś się aż na próg odległego i nieprzyjaznego miejsca.

Za tym miejscem znajduje się Bagno. Diabelskie to miejsce i trudne do nawigowania.

W jego głębi odnajdziesz Świątynię Zgnilizny, ale radzę, nie idź tam…

Buteleczkę przed składem mnicha wychyl do dna, a drzwi otworzą się raz-dwa.

Przy suchym drzewie, gdzie wody zbiegają się, superzdolności użyj, by sekret ujawnił się.

Zimnem i mrozem zaduś pochodnie dwie, nie zostaw żadnego węgielka, który rozpali się.

W miejscu, gdzie grań spotyka się z mrokiem, prześledź swój bieg razem z potokiem.

Siedem ogników prędko rozpal, a zobaczysz, co to za obóz się ostał.

Gdy piorun trzaśnie drzewo się mieniące, ukryte ścieżki odkryją się tam drzemiące.

Gdzie ciernie oplatają serca splecione, stań pomiędzy grobami, a sekrety zostaną ujawnione.

Tam, gdzie uparty kamień zagradza sekretną drogę, wybuchem roztrzaskaj go, by poznał losu trwogę.

Na chwilę w śmierci miejscu postań i na cmentarz rychło się dostań.

Po trzykroć Drzewo Życia obejdź rychło, a szlak ukażę się drogą czystą.

Tam gdzie kamienie w półksiężycu płytka moczy woda, z lewa do prawa wymachy ćwicz, a ukaże się nagroda.

Zetnij wszystek słońca kwiaty jasne, a położenie nagrody wnet zgadniesz.

Uderz w miecz razy cztery i trzy jeszcze, by nagroda żelazna rozluźniła swe kleszcze.

Nagrobka w wodzie dotknąć musisz, lecz wchodząc w toń los złowieszczy kusisz.

Ponad oczekującej pustki głębią, oddaj ostatni dech i zobacz, co cienie przędą.

Nosił wilk przez most razy kilka, zrób ty też tak, a droga ukaże się ci bliska.

Podejdź, dziecię. Zaszedłeś tak daleko w tym świecie, że nie czas na tremę.

Musisz zapłacić krwią, Napiętnowany. Tak, tak, wielokrotna to będzie spłata.

Weź swoje życie, zabełtaj twą krwią w tej ziemi i powiąż się z nią.

Oko Pustki będzie mieć na ciebie baczenie, a koło Valorii się zakręci.

Nieustannie... gotów... na...

nadejście...

bitwy...

Zagotuj oceany, spal lasy... Zrabuj przyszłość, by zreperować przeszłość... he, he, he... Tak czy owak, jaka przyszłość nas czeka?

Książka podpałką, miłość batem, nadzieja pułapką... he, he, he... Wiesz, że nie kłamstwo z ust mych płynie.

Nie pytajże, skąd runy się biorą. Czy zaprawdę chcesz to wiedzieć?

Poradź się mnie i zapomnij o nadziei. Do jutra i tak jeszcze daleko...

He, he, he... nie możesz się oprzeć, co? Nie krępuj się, bierz, ile dusza zapragnie...

Dusza jego nie zazna wstąpienia,

Piętno klątwy go obarcza.

Przykuty do tej krainy marnej,

Więzienie nieśmiertelnym.

Och, kolejny aspirujący… Nie mogę zaoferować ci zbyt wiele.

Phi, nadzieja. Cóż za arogancja. W tym miejscu przydatniejsza jest pokora.

Runy są święte i cenne, stworzone w Oku Empirejskim.

Nie warto rozmyślać o naszym przeklętym losie.

Błogosławieni ci, którzy przyjmą pokutę z pokorą.

Ta runa nasycona jest mocą niezrozumiałą dla większości łotrów.

Delikatne inskrypcje, bijące od niej lekkie ciepło, poświata... ach, iście zdumiewająca rzecz.

Ten, kto nosi światło w sercu, ma powody drżeć, krocząc przez mroczne krainy. Strzeż się, by nie ściągnąć na siebie złowrogiego spojrzenia.