Polski strings

Siedem ogników prędko rozpal, a zobaczysz, co to za obóz się ostał.

Gdy piorun trzaśnie drzewo się mieniące, ukryte ścieżki odkryją się tam drzemiące.

Gdzie ciernie oplatają serca splecione, stań pomiędzy grobami, a sekrety zostaną ujawnione.

Tam, gdzie uparty kamień zagradza sekretną drogę, wybuchem roztrzaskaj go, by poznał losu trwogę.

Na chwilę w śmierci miejscu postań i na cmentarz rychło się dostań.

Po trzykroć Drzewo Życia obejdź rychło, a szlak ukażę się drogą czystą.

Tam gdzie kamienie w półksiężycu płytka moczy woda, z lewa do prawa wymachy ćwicz, a ukaże się nagroda.

Zetnij wszystek słońca kwiaty jasne, a położenie nagrody wnet zgadniesz.

Uderz w miecz razy cztery i trzy jeszcze, by nagroda żelazna rozluźniła swe kleszcze.

Nagrobka w wodzie dotknąć musisz, lecz wchodząc w toń los złowieszczy kusisz.

Ponad oczekującej pustki głębią, oddaj ostatni dech i zobacz, co cienie przędą.

Nosił wilk przez most razy kilka, zrób ty też tak, a droga ukaże się ci bliska.

Podejdź, dziecię. Zaszedłeś tak daleko w tym świecie, że nie czas na tremę.

Musisz zapłacić krwią, Napiętnowany. Tak, tak, wielokrotna to będzie spłata.

Weź swoje życie, zabełtaj twą krwią w tej ziemi i powiąż się z nią.

Oko Pustki będzie mieć na ciebie baczenie, a koło Valorii się zakręci.

Dziękujemy za ukończenie wersji demonstracyjnej naszej gry. Gra już niedługo zostanie wydana we wczesnym dostępnie na Steamie.

Aby być na bieżąco, dodaj grę do listy życzeń i dołącz do nas na Discordzie.

Nieustannie... gotów... na...

nadejście...

bitwy...

Obszar na który wchodzisz jest wciąż we wczesnej fazie rozwoju. Zachęcam do gry, ale miej na uwadze, że intensywnie pracuję nad wprowadzeniem większej różnorodności, balansu, i jeszcze większej frajdy z gry. Dziękuję za wyrozumiałość!

Zagotuj oceany, spal lasy... Zrabuj przyszłość, by zreperować przeszłość... he, he, he... Tak czy owak, jaka przyszłość nas czeka?

Książka podpałką, miłość batem, nadzieja pułapką... he, he, he... Wiesz, że nie kłamstwo z ust mych płynie.

Nie pytajże, skąd runy się biorą. Czy zaprawdę chcesz to wiedzieć?

Poradź się mnie i zapomnij o nadziei. Do jutra i tak jeszcze daleko...

He, he, he... nie możesz się oprzeć, co? Nie krępuj się, bierz, ile dusza zapragnie...

Dusza jego nie zazna wstąpienia,

Piętno klątwy go obarcza.

Przykuty do tej krainy marnej,

Więzienie nieśmiertelnym.

Och, kolejny aspirujący… Nie mogę zaoferować ci zbyt wiele.

Phi, nadzieja. Cóż za arogancja. W tym miejscu przydatniejsza jest pokora.

Runy są święte i cenne, stworzone w Oku Empirejskim.

Nie warto rozmyślać o naszym przeklętym losie.

Błogosławieni ci, którzy przyjmą pokutę z pokorą.

Ta runa nasycona jest mocą niezrozumiałą dla większości łotrów.

Delikatne inskrypcje, bijące od niej lekkie ciepło, poświata... ach, iście zdumiewająca rzecz.

Ten, kto nosi światło w sercu, ma powody drżeć, krocząc przez mroczne krainy. Strzeż się, by nie ściągnąć na siebie złowrogiego spojrzenia.

W tę podróż nie zabierają cię wyłącznie nogi, ale także dusza. Nie pozwól im zbyt długo siedzieć bezczynnie...

Nie ma odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”, wszystko jest, jak być powinno. Jeśli jednak wciąż pytasz, mówisz na wiatr.

Kontynuuj swe trudy, Napiętnowany. Nie patrz zbyt głęboko w dal.

Ciało twe może i porusza się w błędnym kole życia i śmierci, ale dusza prze wiecznie naprzód.